202 fe7bf9c5741480b79d796435394b3b6d5d7b85f957207e83cd5fa5fcc69caa41
Настан
Зохиолч:Чин Си Лин
Нийтэлсэн:
2016-08-19
Picture
Их уншигдсан
Сүүлд нэмэгдсэн
Их сэтгэгдэлтэй
Настан
Чин Си Лин

Ломбарданд минь орж ирсэн хүмүүстэй, дахин дахин зорин ирдэг тэр хүмүүстэй би ерөөлөөр учирсан юм болов уу гэж боддог. 

Нэг өдөр үжирсэн муу хувцастай настай хүн орж ирээд Шандун аялгаар “Бугуйн цаг тавь болох уу?” гэж асуухад миний сэтгэл ихэд хөдөлж настанг дотогш орууллаа. Төрсөн нутгийн ахтай таарсандаа ихээ бэлгэшээж би гэж хүн хөл хөнгөрөөд, яриад суумаар санагдаад болдоггүй. Аяга цай уухын хооронд настан “Гадаа тавьсан дугуйгаа дөхүүлээд ирье” гээд гараад явчихлаа. Настан гаднаас орж ирэхдээ хайрцаг дүүрэн Шандун нутгийн бин бариад ирлээ. Нүдний өмнө бага насандаа идэж өссөн амтат сайхан идээ харагдахад хуучны сайхан цаг санаанд орж настан ах шиг минь санагдах нь тэр. 

Настан хорин хэдэн жил халуун хүйтнийг ажралгүй бин зарж яваа гэнэ. “Ганц хүү минь Их сургуулийн эдийн засгийн ангид сурдаг юм. Уг нь ч энийгээ зараад болгоод л байдаг байлаа. Харин сүүлийн хоёр сар хэцүүхэн болоод ах нь арга бараад мөнгө зээлэх гэж явна” гэж үнэн учраа хэлэв. 

Настангийн бугуйн цаг түүний амьдралын хамаг сайхныг өгүүлэх боловч үнэ хүргээд авчихаар зүйл огт биш байлаа. Түүнд туслалгүй явуулчхаж чадахгүй болохоор настангаас хэдэн юань хэрэг болсныг асуув. “5000” гэнэ. “Тэгвэл ах минь надад энэ хайрсан боовоо бүгдийг нь зарчих. Би 5000-аар авлаа гээд бодчихъё” гэхэд настан сандарч хэлэх үгээ олж ядан шууд л толгой сэгсэрч цагаа тавина гэж зүтгээд болсонгүй. Тэгээд цагаа надад атгуулахад нь “За тэгвэл, эргэж ирээд авахад тань би хүү тооцохгүй. Энэ хайрсан бинг та зээлснийхээ мөнгөнийхөө хүү нь гэж бодоорой” гээд гаргасан юм. 

3 сар өнгөрсөн боловч настан ирсэнгүй. Гэхдээ би цагийг нь заралгүй хадгалахаар шийдсэн юм. 

Жил гарангийн дараа настан гэнэт ороод ирлээ. Харваас сайхан мэдээтэй, өнөө тавьсан цагийг нь заралгүй үлдээсэнд баярлаад надад зээлсэн мөнгөө буцааж өглөө. “Хүү минь сургуулиа төгссөн. Аятайхан ажилд орсон шүү” гэж нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан хэлэв. “Та 70 шүргэж яваа хүн, 20 гаран настай хүүтэй гэхээр?” гэхэд настан ийн ярьлаа. 20 жилийн өмнө настан энэ хүүгээ цэцэрлэгээс олсон гэнэ. Цагдаагийн газар хүргэж өгсөн ч ээж аавыг нь олж чадаагүй болохоор өөрийн хүү болгож авчээ. Хүүгээ тэжээхийн тулд бин зарж өнөөдрийг хүргэсэн нь энэ. 

Дахиад 4 жил би настанг харсангүй. Амтат сайхан бин нь үе үе бодогдоно. Гэтэл нэг өдөр настан ороод ирлээ шүү. Царай нь нэг л ядрангуй, санаа зовсон нь илт. “Хүү минь ажилдаа хариуцлага алдаж өрөнд оржээ. Дараа би хүүгээ явуулж авхуулна аа” гээд өнөө бугуйн цагаа барьцаалан мөнгө зээлэхээр яваагаа хэллээ. Би ч хэлсэн мөнгийг нь тэр дор нь өгөөд гаргав.  

Түүнээс хойш нэлээдгүй хугацаа өнгөрсний дараа би настангийн бин зардаг гудамжаар явж байгаад ойр хавийн хүмүүсээс настанг сураглалаа. Гэтэл “Хөөрхий өвгөн хэд хоногийн өмнө өөд болсон” гэхэд яагаад ч юм ахыгаа алдсан хүн шиг сэтгэл хоосроод хачин болчихов.

Гурав хоногийн дараа хүү нь манайд ирлээ. Аавынхаа цагийг авах гэж яваа түүнийг би баахан зэмлэж харамсаж байгаагаа ч нуусангүй. “Аав минь байгаагүй бол би гэж хүн ингээд зогсож байхгүйсэн. Өөрөө бичиг үсэг мэдэхгүй ч намайг хүний зэрэгт хүргэх гэж үлдсэн насаа бин зарж өнгөрүүлсэн” гэж хүү нь хэлээд бид хоёр настанг дурсаж нэлээн суулаа. 

Дараа нь сонсох нь ээ настангийн Шандун нутагт амьдардаг байсан байр газар нь ихэд үнэд орж ганц хүү нь өвлөн авсан юм гэнэ билээ. Хэдийгээр Тайваньд ах дүү садан төрөл үгүй, тийм сайхан амьдраагүй ч цэцэрлэгт сонссон нялх хүүхдийн уйлах чимээ амьдралыг нь өөрчилж, үлдсэн насаа хүүгийнхээ төлөө бин зарж өнгөрөөсөн буурал өвгөнийг би хэзээ ч мартаагүй. 

Шандун аялга, амтат бин… Учрах л ёстой хүмүүс учирдаг хорвоо юм даа.

Нийт сэтгэгдэл : 0